De behandeling van een neurogene blaas richt zich primair op het beschermen van de functie van de bovenste urinewegen en het voorkomen van pyelonefritis, hydronefrose en chronisch nierfalen. Ten tweede heeft het tot doel de urinesymptomen te verbeteren om het lijden van de patiënt te verlichten. Specifieke behandelingsmaatregelen omvatten het gebruik van verschillende niet-chirurgische of chirurgische methoden om het resterende urinevolume te verminderen. Het elimineren of verminderen van het resterende urinevolume tot een minimum (<50 mL) can reduce urinary tract complications.
1. Niet-chirurgische behandeling
(1) Katheterisatie: Of het nu gaat om het bevorderen van urineopslag of urineren, intermitterende katheterisatie behandelt effectief neuromusculaire urinestoornissen, waardoor de pijn van langdurige katheterisatie op lange termijn of zelfs suprapubische cystostomie wordt geëlimineerd, en omstandigheden worden gecreëerd voor verdere behandeling (vergroting van de blaas, beheersbare urine-afleiding).
(2) Aanvullende therapieën: ① Getimede lediging van de blaas; ② Bekkenbodemspiertraining; ③ Training voor ‘triggerpoint’-plassen; ④ Gebruik van externe urineopvangsystemen voor mannen.
(3) Medicamenteuze therapie: ① Geneesmiddelen voor de behandeling van overactiviteit van de detrusor, zoals M--receptorblokkers. ② Geneesmiddelen voor de behandeling van detrusorspierzwakte, zoals M--receptoragonisten. ③ Medicijnen die de weerstand tegen de blaasuitgang verminderen, zoals alfa-receptorblokkers. ④ Medicijnen die de weerstand van de blaasuitgang verhogen: alfa-receptoragonisten. ⑤ Medicijnen die de urineproductie verminderen, zoals desmopressine. ⑥ Andere medicijnen.
(4) Acupunctuurtherapie: Acupunctuur is effectief bij de behandeling van sensorische blaasverlamming veroorzaakt door diabetes, vooral bij laesies in een vroeg- stadium.
(5) Bloktherapie: Deze methode is geschikt voor laesies van de bovenste motorneuronen (detrusorhyperreflexie). Patiënten met goede resultaten na bloktherapie vertonen een significante vermindering van het resterende urinevolume en een duidelijke verbetering van de plassymptomen. Bij enkele patiënten kan het effect enkele maanden tot een jaar aanhouden na één bloktherapiesessie. Deze patiënten hebben alleen reguliere bloktherapie nodig en vereisen geen operatie.
(6) Blaastraining en -expansie: deze methode kan worden gebruikt om ernstige symptomen van urinefrequentie en urgentie te behandelen met weinig of geen resturine. Instrueer patiënten om gedurende de dag regelmatig water te drinken, 200 ml per uur. Verleng het interval tussen het plassen zoveel mogelijk om de geleidelijke expansie van de blaas te vergemakkelijken.
2. Chirurgische behandeling
De functie ervan is het verbeteren van de blaascompliantie en -capaciteit, en het veranderen van de blaasuitlaatweerstand. Chirurgische ingrepen mogen alleen worden uitgevoerd nadat niet-chirurgische behandeling ineffectief is gebleken en de neuropathie is gestabiliseerd. Bij patiënten met een mechanische obstructie van de lagere urinewegen dient eerst verwijdering van de obstructieve factor te worden overwogen.
Chirurgische methoden worden onderverdeeld in vier hoofdtypen: procedures voor het behandelen van urineopslagstoornissen, procedures voor het behandelen van urinelozingsstoornissen, procedures voor het gelijktijdig behandelen van zowel urineopslag als urinelozingsstoornissen, en procedures voor het omleiden van urine.
